Polak leniwym patriotą

Znalazłam ciekawe wyniki badań, dotyczacych cech wyróniających Polaków, cech charakterystycznych dla li tylko dla Polaków. Badania zostały przeprowadzone przez prof. Ewę Nowicką, pracownika naukowego Instytu Socjologicznego na Uniwersytecie Warszawskim.
Ciekawą była dla mnie część, w której ankietowani młodzi ludzie mieli przypisać określone cechy do danej grupy społecznej. Dodaję, że badania zostały przeprowadzone na grupie 630 uczniów klas pierwszych róznego typu szkół oraz grupie studentów Politechniki Warszawskiej, Uniwersytetu Warszawskiego, a także Politechniki Śląskiej i Uniwersytetu Ślaskiego.

Cóż się okazało?

Badani mieli wykonać następujące polecenie: ” O różnych narodach mówi się, że posiadają jakieś cechy wyróżniające je spośród innych narodów. Poniżej podana jest lista cech. Spróbuj podać, dla jakiego narodu dana cecha jest charakterystyczna, wpisując nazwę narodu przy odpowiedniej cesze.”

Wynki badań, podaję poniżej:

Cechy wyróżniające Polaków ( dotyczy regionu Polska centralna plus Śląsk);
Wielkości wyrażone są w procentach udzielonych odpowiedzi, kolejno:
  

leniwi    49.0 %
patriotyczni   48.5 %
niezdyscyplinowani 43.0 %
odważni   36.5 %
gościnni    35.5 %
religijni    34.6 %
niegospodarni  32.3 %
otwarci  16.2 %
nietolerancyjni  15.7 %
weseli   14.9 %
szczerzy  13.5 %
ładni  13.5 %
niekulturalni  11.4 %
dobrzy 10.5 %
tolerancyjni   9.0 %
nieuczciwi  8.4 %
głupi  7.5 %
przyjaźni 7.0 %
uczciwi 5.9 %
muzykalni  6.9 %
sympatyczni 5.5 %
smutni  5.5 %
brudni 5.5 %
zacofani 5.4 %
niepatriotyczni  3.8 %
niemuzykalni  3,8 %

Zastanowiło mnie, że młodzi Polacy tak krytycznie oceniają siebie samych, nasze społeczeństwo.
Jak na dłoni widać, że nawet młode, niezbyt doświadczone życiowo osoby widzą, to co widzą  dorośli. W wymienionej grupie cech góruja cechy negatywne. Jak widac Polaków cechuje głównie lenistwo, niezdyscyplinowanie, niegospodarność, niekulturalność. To co powinno przejawiać w życiu każdego człowieka, nawet niezależnie od przynależności narodowej. Z cech pozytywnych wymienione zostały,powiedziałabym, te najbardziej ogólne, takie jak odważni, patriotyczni czy religijni. Nie muszę nikogo przekonywać, że polska odwaga najcześciej wyrażana jest po kielichu, patriotyzm wtedy gdy się flagę wywiesi ( choć gdy zapytać po co? padnie odpowiedź bo wszyscy tak robią…). A religijność…hmm do kościoła tak- idziemy, żeby sąsiadka nie obgadała i na tacę dajemy, by ksiądz widział jacy jesteśmy pobożni…

Ech, Polacy, Polacy, ja znam tylko leniwych i kombinujących. Ach, zapomomniałabym wygodnych też.

Człowiek to tylko obiekt seksualny?

 Od zarania dziejów człowiek postrzegany jest jako istota rozumna, posiadająca wolną wolę. Ludzka seksualność jest nieodłącznym elementem ludzkiej natury. Seksualność współtworzy człowieka, daje mu siłę do do życia.Pojawia się jednak pytanie czy seksualność determinuje cały rozwój człowieka, od jego poczęcia aż do jego śmierci?
Kiedyś usłyszałam: “człowiek do 50-tki jest tylko i wyłącznie obiektem seksualnym…”
Argumentem potwierdzenia słuszności tej tezy było pytanie: “…to dlaczego robisz makijaż? “
Ubawiłam się setnie, bo w ogóle się z tą opinią nie zgadzam.

 Życie człowieka nie opiera się wyłącznie na popędzie seksualnym, który z założenia pozwala patrzeć na drugą osobę jak na obiekt seksulany. Wszak Bóg stworzył kobietę i mężczyznę, którzy mogą tworzyć z wykorzystaniem popędu seksulanego. Szłusznym jest twierdzenie, że płciowość człowieka zajmuje szczególne miejsce w planie bożego stworzenia. Seksualność wpływa na osobowość człowieka, jego całokształt człowieczeństwa.
Lecz czy można uznać, że jest jego determinantem?
Moim zdaniem, nie. Nawet rozpatrując seksualizm człowieka w relacjach kobieta – mężczyzna ( związek ), można łatwo dostrzec, że wybór takiego a nie innego partnera życiowego nie zależy tylko od pociągu seksualnego. Przy wyborze pojawiają się takie elementy jak uczuciowość, wybór – w sensie wolnej woli, aspekt etyczny, życzliwość czy wreszcie afirmacja.
W związku kobiety i mężczyzny nie może zabraknąć uczuć. I choć są one ( uczucia) zmienne, czasem niestałe, to oczywistym faktem jest, że są one istotnym dopełnieniem ludzkiej cielesności. Można uznać, że uczucia są związkiem duchowym obojga ludzi, a nawet najlepszy akt cielesny nie zastąpi, tego co dzieje się w ” duszach”, a raczej w psychikach ludzkich. Widać to najlepiej w pokonaniu własnego <chcę> na rzecz <chcę> dla drugiej osoby. Kiedy <chcę> dla bliskiej osoby staje się ważne we wslanej hierchii wartości. W tym punkcie dochodzi kolejny aspekt: etyka. Ludzie chcą dobra dla dugiej osoby, ponieważ pragnienie drugiej osoby dla siebie jest sprzeczne z ideą miłości. Chca być dla drugiej osoby. Nie bez znaczenia jest w związku przyjaźń. Przyjaźń można określić jako związek jaźń ( źni), czyli tego jacy jesteśmy dla innych. Jaźń bowiem obrazuje jednostkowy podmiot, kim jest, co myśli, jak działa. To z koleii przeniosi się na relację z drugą osobą, zatem jacy jesteśmy w stosunku do innych osób. W tym przypadku w odniesieniu do partnera.Jacy jesteśmy dla drugiej osoby, jakie są nasze mysli, jak chcemy jej pomóc, chcemy rezygnowac z siebie na rzecz drugiej osoby. Nie można mówić o udanym związku damsko- męskim, jeśli nie weźmiemy pod uwagę afirmacji, jaka zachodzi w osobach, tworzących taki związek. Miłość płci tworzy jedność. Z pewnością związek nie będzie pełnowartościowy, jeśli nie zaisnieje afirmacja. Afirmacja kobiety przez mężczyznę i afirmacja mężczyzny przez kobietę. Ludzie w związku nie mogą patrzeć na siebie jedynie przez pryzmat miłych uczuć, jakie wzajemnie wywołują czy przez aspakety ciała. Na wspólnej drodze pojawia się prawda o drugiej osobie w postaci złych stron charakteru, zmarszczek, słabości, niemocy, kiepskiego samopoczucia. Ale pomimo tych wad, tej ” strasznej prawdy” chcemy jej pomagać, chcemy jej dobra, chcemy być przy niej. To wyzwala w nas siłę. Siłę, paradoksalnie mówiąc, niczym nieuzasadnioną.
Tak więc, związek jest niejednorodnny, stały. Osoby, które wchodzą w związek  z drugą osobą, rozwijają się, przysłowiowo idą do przodu.Razem dojrzewają. I nie powiedziane jest,że dojrzałość kobiety czy męczyżny odbywa się w określonym wieku. Chodzi tu o dojrzałość emocjonalną, dojrzałość w związku. Można dojrzeć w wieku 30 lat albo w wieku 70. Grunt by dojrzeć. To niezwykła wartość w życiu każdego człowieka.
I czy można mówić o człowieku jako obiekcie seksualnym, bo przykładowo robię sobie makijaż? Rzecz jasna, odpowiedź jest jasna. Nie, ponieważ makijaż mogę robić dla siebie i swojego samopoczucia, albo dla mojego partnera. Czego obce osoby nie muszą wiedzieć. Ponadto nie można mówić w ten sposób, nie znając motywów postępowania danego człowieka. Bo czyż ten makijaż może być tylko jedyną rzeczą , którą chcę dla swojego partnetra zrobić?
Otóż, nie.
Powierzchowność myślenia prowadzi niestety do spłycenia relacji międzyludzkich, a co za tym idzie do spłycenia roli samej seksulaności człowieka. Czyż nie spłycono popędu seksualnego w ostanim czasie ( od lat 50-tych ubiegłego stulecia). Przez wykreowane w mediach, sztuce itp.  wyobrażnie wolności seksualnej czlowieka, doprowadzono do tępego, mechanicznego zaspakania popędu płciowego. Gdzieś po drodze zniszczono prawdziwą istotę popędu.
W konsekwencji zniszono człowieka, pozbawiając go  wolnej woli, wbijać w głowę istnienie dla popędu. Wykorzystują to dziś media, porno- biznes. Człowiek stał się tylko i wyłącznie małym narządkiem  w machinie, która sprowadziła seksualność człowieka li tylko do doznań cielesnych.

A człowiek jak ten baran, idzie, idzie…