Czy równe? I dla nas wszystkich?
Im dłużej żyję na tym świecie, to coraz bardziej skłonna jestem powiedzieć NIE!!!
Nie dla wszystkich, nie takie same ( prawa)….
Od dawien dawna wiadomo, że cel można osiągać różnymi środkami, dochodzić do niego różnymi drogami.
I tu pojawia się moja wątpliwość.
Otóż, ktoś kradł, oszukiwał przez lata, bo nikt mu nie pokazał innej drogi. Potem nagle doznał oświecenia. Nagle? A może ktoś mu to podpowiedział ( można inaczej!) i poszedł po rozum do głowy i skorzystał z normalnej drogi dochodzenia do celu. Bez oszukiwania, bez kłamstw, kradzieży itp. Normalnie
Był sobie człowiek, który oszustwem się brzydził, nie kradł, nie kłamał. Nie dane mu było jednak skorzystać z rozwiąznia, nazwanego przeze mnie normalnym, bo takie trafiały do innych. Nie płakał, nie skarżył się, czekał cierpliwie na swoją kolei. Nie schodził na złą drogę, tylko dlatego że nie było tej normalnej.
I cóż się dzieje gdy oboje dochodzą do tego samego koryta?
Ano bardziej moralną decyzją okazuje się przyznanie szansy tym pierwszym. Dlaczego? Bo się czegoś nauczyli. Ci drudzy w mniemaniu darczyńców nie nauczyli się niczego. Nie chcieli bowiem przejść drogi nauki, by potem się nawrócić. Są nijacy, bez chęci nauki.
Więc uczciwy w duchu czeka nadal. Czy się doczeka?
Nie, nie za życia, tych pierwszych i darczyńców. Chyba, że zacznie jak oni uczyć się kłamać, oszukiwać, by wstąpić na drogę ” między prawem a brakiem prawa”, by potem pokornie schylić czoło i powiedzieć : jestem gotów…
